In deze blog doen we wat elke goede piercer doet: we checken de anatomie van het verhaal. Wat klopt? Wat is folklore? En waarom kiezen mensen er vandaag voor?
1) Oud & krachtig: Rome, viriliteit en het probleem met “de cape-legende”
Je hoort vaak: “Romeinse soldaten pierceten hun tepels om hun cape vast te maken.” Klinkt episch. Alleen: die claim wordt in moderne piercing-historie vaak genoemd als voorbeeld van een romantisch maar onwaarschijnlijk verhaal. In een medisch-historisch overzicht wordt uitgelegd dat dit soort verhalen populair werden, maar dat het waarschijnlijker was dat ringen aan het pantser zaten, niet aan de tepel.
En Julius Caesar? Ook daar bestaan claims over, maar harde primaire bronnen zijn lastig. Daarom is de meest professionele houding: positioneer het als legende, niet als fact-check-bom.
Business takeaway: een goed verhaal is top voor sfeer, maar voor betrouwbaarheid (en merk-autoriteit) is “feit vs folklore” jouw kwaliteitslabel.
2) Middeleeuwse glamour of urban legend? Isabella en de “apples of paradise”
Een van de meest kleurrijke verhalen is dat Isabeau of Bavaria (Isabella van Beieren) een trend zette met extreem diepe halslijnen en versierde tepels—soms zelfs met piercing-sieraden.
Historisch gezien wordt dit vaak als legendary lore verteld; het duikt op in culturele werken, maar wordt niet door alle historici als hard bewijs gedragen. Zie het als: een verhaal dat iets onthult over tijdsgeest en erotiek, ook als de details niet volledig te bewijzen zijn.
3) De “Victoriaanse nipple rings”: hoe een mythe zó hard kan gaan dat iedereen ’m gelooft
Er is een beroemde episode in piercinggeschiedenis: het idee dat tepelpiercings in de late 19e eeuw een rage waren in high society. Wat belangrijk is: een groot deel van die “canon” is later ontkracht.
Volgens Elayne Angel (auteur van The Piercing Bible) zijn diverse klassieke oorsprongsverhalen (zoals de “dressing ring” en aanverwante claims) verzonnen of aangezet door Doug Malloy.
Waarom dit ertoe doet:
Omdat het laat zien hoe body art geschiedenis soms ontstaat: niet via archieven, maar via verhalen die blijven plakken.
4) 20e eeuw: van underground naar industrie
In de vroege 20e eeuw duikt de tepelpiercing op in persoonlijke, vaak verborgen contexten. Een bekend voorbeeld is Ethel Granger, waarbij piercings onderdeel werden van een bredere body-modification dynamiek in haar leven.
Vanaf de jaren ‘60/’70 krijgt moderne piercing in de VS meer vorm via pioniers uit queer- en fetisj-scènes. Jim Ward experimenteerde al in de late jaren ‘60 met onder andere nipple piercing en bouwde later mee aan de basis van de moderne piercing-industrie.
Ook Fakir Musafar wordt vaak genoemd in die vroege moderne revival.
Translation naar nu: wat ooit niche was, werd workflow, standaardisatie en uiteindelijk: een professionele industrie.
5) Rock-’n-roll & zichtbaarheid: van subcultuur naar popcultuur
De grote acceleratie naar mainstream kwam niet via een wetenschappelijk artikel, maar via zichtbaarheid: artiesten die het droegen en normaliseerden.
Lenny Kravitz was daarbij een opvallende proponent; zijn openheid over piercings droeg bij aan normalisatie in popcultuur.
En rond dezelfde popculturele golf worden namen als Tommy Lee en Axl Rose vaak genoemd in het publieke beeld van de tepelpiercing als rock-esthetiek.
6) De moderne betekenis: autonomie, herstel en zelfexpressie
Vandaag is de tepelpiercing voor veel mensen géén statement “tegen de wereld”, maar voor zichzelf:
-
Autonomie: een bewuste keuze over je eigen lichaam—op jouw voorwaarden.
-
Herstel: sommige mensen ervaren een piercing als een stap in het herclaimen van lichaamsgevoel en regie (zeker na moeilijke ervaringen).
-
Sensualiteit & stijl: voor anderen is het simpelweg esthetiek, of een manier om hun sensualiteit speels te vieren.
Belangrijk: al deze motivaties kunnen naast elkaar bestaan. Er is geen “juiste” reden—alleen jouw reden.
Afspraak maken: https://www.piercingzetten.com/